ب ) ادله‌اى كه فقط براى صبى اثبات خيار مىكنند ادله‌اى كه براى تفصيل بين صبى و صبيه ذكر شده ، يكى روايت ابان است و ديگرى قاعده لا ضرر مىباشد . 1 ) بررسى روايت ابان ابان عن ابى عبد الله عليه السلام قال اذا زوّج الرجل ابنه كان ذلك الى ابنه ، و اذا زوّج ابنته جاز ذلك « 1 » اين روايت مىگويد پسر خيار دارد ولى امر دختر به دست پدر است در اين روايت قرينه‌اى هست كه نشان مىدهد در مورد پسر و دختر بالغ كبير وارد شده است و آن اين است كه ظاهر روايت نشان مىدهد پسر همان وقت و بالفعل صاحب اختيار است نه اينكه در آينده و پس از اينكه بالغ شود صاحب اختيار باشد . خلاصه ظهور اختيار بالفعل داشتن پسر از ظهور اطلاق روايت و شمول آن نسبت به صغير اقوى است . بنابراين روايت اختصاص به ازدواج بالغين دارد و به بحث ما مربوط نيست . در صورتى كه براى روايت ، اطلاق قائل شويم كه شامل صغير هم بشود ، اطلاق اين روايت به وسيله روايات دالّهء بر لزوم عقد صبى و صبيه تقييد مىشود . بنابراين ، سرانجام روايت مخصوص عقد بالغان خواهد شد . 2 ) بررسى قاعده لا ضرر و اشكال مرحوم آقاى حكيم بر استدلال به آن براى نفى لزوم عقد صبى گفته شد كه عقد در حال صباوت براى پسر چيزى جز ضرر نيست به خاطر اينكه نفقه بر گردن شوهر مىباشد و اگر پسر صغير ثروت داشته باشد مَهريه هم بر

--> ( 1 ) - جامع الاحاديث ، 25 : 200 / 3687 ، باب 52 از ابواب التزويج ، ح 3 .